Alweer veel te vertellen

Zo, op het moment hebben we electriciteit en regen (ik type dit verhaal al op woensdag, om het wanneer ik internet online te zetten), dus het perfecte moment om een laatste verhaaltje uit te typen! Jaja, onze vijf en halve week zit er alweer bijna op. Nog een safari voor de boeg, en de afgelopen weken zijn om gevlogen.
Ik was gebleven bij onze trip naar de dovenschool in Kampala. Het bezoek aan de Mulago school for the deaf was hartstikke interessant. Mooie klaslokalen (uiteraard voor Oegandese begrippen), 200 kinderen en 20 leerkrachten met een gebarentaalachtergrond. De kinderen deden dansjes (vind ik knap, als je de muziek niet hoort) en een van de kinderen gaf ons naamgebaren. Je verwacht het al (en lach er maar om): ik werd genoemd: grote neus.
Na het bezoek hebben we wat gegeten in een superdeluxe (zelfs voor Nederlandse begrippen) winkelcentrum. Fijn om even uit “de rommel” te zijn, maar natuurlijk voelt het vreemd om voor een Oegandees weeksalaris te lunchen. In een supermarkt (waar dus ook werkelijk alles te krijgen is) hebben we flink wat flessen water in geslagen. En dat was maar goed ook, want op de helft van de terugweg: autopech. Er stroomde een hoop water uit de motor van de auto, dat we de volgende paar honderd meter met ons drinkwater bij vulden, om na elke 100 meter met een oververhitte motor te wachten tot we weer bij konden vullen en weer 100 meter konden rijden. Dit zette natuurlijk geen zoden aan de dijk en uiteindelijk besloot de Kleijne-junior (Vortumse familie) op een bodaboda te springen om een monteur te halen in het dorp verderop. Die kwam met wat sleutels, schroevendraaier, een jerrycan water en een slangetje(dat we dus blijkbaar onderweg verloren hadden) aan zetten en een uur later waren we door zijn kundigheid weer onderweg. Niks ANWB: gewoon repareren dat spul, handje contantje en ondertussen vermaakten Natalie en ik de toegestroomde kindertjes die zo’n gestrande mzungu-bus wel interessant vonden!

De dag daarop (vanwege de auto-pech vertraging besloten we niet die avond al terug te gaan naar het Babies Home in Iganga, 40 km van Jinja) arriveerden we weer bij de zusters. De kinderen zijn in principe hartstikke lief. Behalve als ze om een van de twee aanwezige speelgoedjes vechten. Of om een stuk afvalplastic. Het ziet er hier heel leuk uit bij Babies Home. Buiten zijn speeltoestellen, maar van de schommels is maar de helft schommelbaar, in de zandbak zit geen zand en wordt voornamelijk geurineerd en de stoeltjes van de draaimolentjes zijn gebarsten zodat daar zo lekker je bilvel tussen kan komen.
Als er bezoekers (met geld of middelen) komen worden de kindereren vliegensvlug onder een douche afgespoeld en krijgen ze goede kleren aan. Maar de rest van de dag lopen ze in plasbroeken. Zindelijk worden betekent hier dat je voordat je plast je broek omlaag moet trekken, en tegen een speeltoestel, in het gras, op de stoep of tegen een ander kind aan moet plassen. Niet zindelijk zijn betekent pech hebben als je wat laat lopen: dan krijg je een nieuwe broek na het middagdutje of na de avonddouche.
Boven elk bedje hangt een klamboe, maar door de gaten en scheuren daarin zou zelfs nog een geit kunnen.
Toch denk ik echt dat dit een van de betere opvanghuizen is van Oeganda. En sowieso hebben deze kinderen het beter getroffen dan vele anderen in dit land. Ze hebben een dak boven hun hoofd en elke dag (minstens) 3 keer iets te eten. Heerlijk om te zien hoe ze een knuist vol bruine bonen, rijst of pocho naar binnen stouwen.

Babies Home is geen echt weeshuis, omdat veel van de kinderen nog gewoon ouders hebben. Sommigen zijn achtergelaten (in een wc, om maar een voorbeeld te noemen), maar een ander gaat na een jaar of 5 terug naar de moeder, als zij het aandurft om dan haar familie te vertellen dat ze op haar 16e een baby heeft gekregen. Weer een ander heeft een gehandicapte moeder, of een gestoorde...
Mijn beste vriendin hier is Betty, van 1 jaar en 10 maanden. Zij is een week na haar geboorte door een oom hier gebracht, omdat haar moeder geestelijk gehandicapt is. Haar oom leverde haar af met 700 Oegandese shilling (23 eurocent). Jullie zullen het wel niet geloven, maar ik vind Betty een bruine baby-versie van mezelf. Als jullie het wel zien zitten om zo’n bruine baby-diede in huis te nemen moet je snel zijn: anders neem ik haar volgende week mee.

In elk geval, op zo nu en dan een flinke draai om de oren (letterlijk!) of een gewone lel, het speelgoed dat in de kast is opgeborgen en de plasbroeken na, hebben deze kindertjes het volgens mij redelijk goed. Dat het ook anders kan zagen we op een kleuterschool in hetzelfde dorp. We waren nog maar twee minuten op bezoek, toen er zich een voorstelling afspeelde die ik nooit zal vergeten. Alle kinderen draaiden zich onder aanvoering van de hoofdnon naar een jongetje (van 5 jaar), en scandeerden de hoofdnon: you are a satan’s child! The fire will burn you! Het jongetje was werkelijk het middel- en mikpunt van de schreeuwende menigte en dook toen het tafereel eindigde (beide zinnen werden zo’n vier keer herhaald) vernederd weg. Hoe Natalie en ik ons best ook deden om hem wat op te beuren, gelachen heeft hij niet.

Om alle ellende af en toe te ontlopen (zojuist stapte er bijvoorbeeld een jongetje in het glas van een raam dat er misschien al maanden uit ligt, stond toen de hele vloer vol bloed te dabben, waarop andere kinderen daar doorheen gingen lopen en een ander jongetje aan de resten van het raam voelde om te kijken wat er dan gebeurde (ja met als gevolg een gesneden vinger) en waarop de verzorgster pas 10 minuten na door ons gealarmeerd te zijn enkel wat ontmettingsmiddel over het jongetje zijn voet gooide) hebben Natalie en ik nog wat uitstapjes gemaakt naar Jinja, en vandaag ook naar het Mabira Forest. De apen en 300 vogelsoorten lieten zich natuurlijk niet zien, maar het was heerlijk om er even tussen uit te zijn.
We bereiken de te bezoeken plaatsjes per busje, waarvan er hier echt 34228832452777 rond rijden. Om je met zo’ n busje te verplaatsen is op zich al een avontuur. Het zijn 15 persoons busjes inclusief bestuurder, maar gezien ze van particulieren zijn vertrekken ze niet voordat er ongeveer 22 man in zit. Daar is het busje dan weer niet op berekend (en bovendien is APK hier ver te zoeken), zodat er meestal handmatig gestart (geduwd) wordt.

Jullie lezen het wel weer: alles gaat hartstikke goed! Volgende week ben ik alweer thuis. Volgens mij krijg ik dan pas echt in de gaten hoe het hier is geweest, want af en toe ontbreekt het realiteitsbesef hier behoorlijk in Afrika-Afrika-Afrika.

Liefs en leuk dat jullie mijn verhaaltjes hebben gelezen,
tot volgende week!

Groetjes, Diede

3 reacties | reageer

Ja mensen, ik ben er nog!

En weer een heleboel mee gemaakt ook. Te veel om nu in een keer op te schrijven...
Vanuit het huis van Paul en Willem zijn we naar het dorp Mpumudde gegaan, naar een opvang voor oude, dakloze, alleenstaande mensen met psychiatrische problemen en straatjongens . Dat was wel even wennen: geen stroom, geen stromend water, geen idee wat er van ons verwacht werd, en mensen met een levensverhaal onder de leden dat de beste schrijver niet verzonnen krijgt.

De familie verrichtte echter wonderen. Zij wonen op het terrein en bieden de mensen die in Mpumudde verblijven een echt thuis. Wat een lieve mensen! Intussen hebben we alweer afscheid van hen genomen, en ook van de straatjongens. Dit waren er drie, en ook met hen hebben we hartstikke lol gehad. Met de jeugd van de familie (ze hebben 9 kinderen) en de straatjongens hebben we gelachen, gezwommen, gewinkeld, gedanst. Heel erg leuk dus, maar af en toe bekroop me toch een tjongejonge-gevoel. En dan vooral wanneer bijvoorbeeld een van die straatjongens, van 19 jaar oud, in Freek zijn t-shirtje popjes zit te knutselen van bananenblad.

Drie ochtenden zijn we vanuit Mpumudde naar de creche gelopen, om daar mee te doen. We deden ons best om de kinderen te vermaken met dansjes, liedjes, verhalen. Maar het is moeilijk om 40 kinderen die je niet verstaan 3 uur lang te vermaken, zonder een enkel materiaal. Tja, we namen een keer een voetbal mee, maar die was na 3 minuten lek. Zuur! Een van de ochtenden liep ik met 10 van de kinderen van de creche naar de mobile clinic, waar blanke zusters medicijnen voorschrijven. De kindjes hadden voornamelijk een soort van schurft op hun hoofden, enkelen hadden malaria, en een meisje HIV. Vreselijk om dit zo te zien, en er dan het verhaal erbij te horen dat zij alleen nog een moeder heeft die op sterven ligt. En hiermee hielden de vreselijke verhalen niet op.
Toch hadden de kinderen hartstikke veel schik met het zingen van vader Jacob en de vertaling van poesje mauw. Ondanks dat er niks te drinken was (de kranen waren gestolen) en de helft van de kinderen alleen de middag ervoor wat hadden gegeten.

Ook bij ons guesthouse in Mpumudde, hadden we een hele fanclub aan kinderen. Echt leuk, ze hadden voortdurend schik... Dan met onze kleurpotloden, dan met een ballon, met een hondje van bananenblad... Super!

Oeh, tussen alle rommel, (waarover ik soms luidruchtig mijn hart lucht tegen ondersteunende Natalie, die daar alleen maar om moet lachen,) was het tijd voor een feest! Natalie en ik werden door de moeder van de familie uitgenodigd om mee te gaan naar een verlovingsfeest. En dan wel in traditionele kledij! Dit zorgde voor de nodige kreten van omstanders, en na 6 uur op de tuinstoel naar het Luganda (taal) geluisterd te hebben, begon ik toch een beetje genoeg te krijgen van de lange jurk met pofmouwen. Voor even dan, want natuurlijk hebben Natalie en ik zelf ook zo’n jurk laten maken! Voor de liefhebber: ik zal deze wanneer ik terug ben uitbundig showen.

Is het overigens weer een beetje mooi weer bij jullie? Want hier lijkt het af en toe flink op Nederland: regen, regen, regen! Maar dat is goed, want mensen spreken over droogte en honger. Het schijnt wel menens te zijn hier. Het gebrek aan stroom ergert de mensen misschien nog wel meer: omdat de president wil bezuinigen (waar zijn de uitgaven aan besteed?) zet hij eens in de twee dagen de stroom uit in het land. En doordat het water met stroom rond gepompt wordt, is er dus geen enkele dag water, gezien de pompen het niet trekken op een dag stroom. Zit je net te eten, POEF. Donker. Ik zou Rutte toch wel op zijn juu willen geven zou hij dat in Nederland flikken.

Vanaf gisteren zijn we in Babies Home. Weer snotneuzen, weer malaria, weer vrolijke gezichtjes. De kinderen zijn van 2,5 maand tot 5 jaar oud. Het huis wordt gerund door zusters en we eten steeds met die gezellige tantes samen. Dus namen we het er gistermiddag goed van, op een feest van moeder overste. Ook Natalie genoot van haar bananen met rijst, tot er een muizenkeutel op haar vork lag. Gisteravond aten we pas laat: want hun favoriete soapserie kwam op tv. Nog nooit zoiets gezien... Bold and the beautiful maar dan van 30 jaar geleden!

Vandaag gaan we naar Paul en Willem voor een nacht, omdat we morgen met hen en met de Vortumse familie naar de dovenschool in Kampala gaan. Daarna komen we weer terug hierin Iganga bij Babies home, waar je om half 6 gewekt wordt door zingende nonnen en de Backstreet Boys.

Nou de reden van het uitblijven van mijn verhaal lijkt me wel duidelijk: geen stroom, geen tijd(want er is hier zoveel te zien en te doen!) geen internet...
Maar... Geen bericht is goed bericht: ik geniet ondanks douchen in een emmer water geniet ik enorm.

(Toegevoegd net voordat ik dit verhaal plaats: zojuist wilden we met de bodaboda vanuit Jinja, waar we eventjes de souvenirswinkeltjes in zijn gedoken naar de Nile Bridge, zodat Paul ons daar met de auto op kon halen. Dus wij zeggen tegen de (meest lelijke) bodabodarijder onze bestemming... Stopt hij bij de golf club: om te Bridgen! Nee meneer, we moeten naar de Nile Bridge! Komen we er achter dat hij geen Engels spreekt. Toch startte hij zijn brommerke weer, en brengt ons naar... De oude brug. Zelfs de nieuwe brug (waar Paul ons zou ophalen en die 2 km verderop ligt) staat al op instorten, en de oude wordt alleen nog door voetgangers gebruikt (ja papa en mama, gewoon nog betrouwbaar voor voetgangers). Dus hebben we vanaf daar maar gelopen. Dat is goed, want er kunnen wel wat chapatis (in olie gebakken soort van pannekoeken) afgelopen worden!)

Liefs, en misschien tot een volgend verhaal,
Diede

9 reacties | reageer

This is Uganda

 

Wauw, ik ben nu al een paar dagen in Oeganda, dus ik ga jullie nu eindelijk wat vertellen over hoe het hier is! Heb het verhaal steeds aangevuld, omdat ik gewoon geen tijd had om het op internet te zetten!

De vlucht ging hartstikke goed, al zat ik met samengeknepen billetjes in mijn vliegtuigstoel. Toch spannend, eerste keer vliegen. Eerste keer Oeganda ook. Gelukkig kreeg ik na een veilige landing in Milaan toch wel vertrouwen in onze Ethiopische Boeing met Ethiopisch personeel. De rest van de vlucht (nog zo'n 14 uur verder vliegen naar Entebbe) kon ik dan toch stiekem genieten van het wolkendekbed, het landschap, het vliegtuigvoedsel en me tevens voorbereiden op: Oeganda!

Nou, Oeganda kwam ons vanuit de lucht al tegemoet. Veel groen (en natuurlijk zwart...). Willem zoeken na geland te zijn was dan ook niet zo'n uitdaging. Hoewel: met een aardig 'no, thanks' probeerde ik de zwarte jongen af te wimpelen die mijn koffer zowat afpakte. Bleek dat Robert (leerling, vriend, knecht) van Willem te zijn. Oeps!
Meteen die middag zijn we op pad gegaan met zijn vieren. Er zijn echt enorm veel mensen hier, en allemaal op straat. Ze staren, zwaaien, roepen, venten... Toch handig om dan Robert bij je te hebben, zeker gezien lang niet iedereen hier Engels spreekt. De meeste mensen die je op straat ziet doen vrij weinig overigens. Zelfs de politie ligt onder een boom uit te rusten; dat geeft wel het relaxte gevoel waarvan ik nu al weet dat het bij Oeganda hoort.
's Avonds hebben we aan het Victoria meer gegeten. Daar was het prachtig. Heerlijk ook om even wat minder narigheid te zien. Maar je kunt er niet om heen: terwijl wij onze pizza (!) niet eens op konden, stond er een klein jongetje met een mand mais op zijn hoofd te venten. We vroegen Robert om het jongetje te vragen of hij de pizza lustte. Hij kwam bij ons aan tafel zitten, probeerde (tevergeefs) mes en vork te hanteren, en genoot!!!
Die nacht verbleven Natalie, Willem, Robert, de 10 reizigers die 's nachts aan zouden komen en ik, in een backpackershotel in Entebbe. Zie foto's, verder geen commentaar.

Je wordt hier gewoon nog wakker van het kraaien van de hanen, merkten we na onze volgende nacht in het huis van Willem en Paul. En hanen, dat zijn er veel. Want zowat iedereen hier is zelfstandig ondernemer, merkte ik gisteren op weg van Entebbe naar Bukaya (deel van Jinja). Ongelofelijk! Onderhand de hele rit, op de uitgestrekte theevelden na, zie je kraampjes in huisjes langs de weg. En steeds wordt hetzelfde verkocht: vlees, houten of ijzeren bedden, kleding, beltegoed(!) enzovoort. Er rijden hier ook gewoon vrachtwagens van het UN food programme... Er was dus veel te zien tijdens de rit en ook het rijden in Oeganda zelf (oude auto's, geen APK, wegen met enorme gaten erin, en ontelbaar veel bodaboda's (brommers) met wel vijf man er op en waarvoor geen rijbewijs nodig is) geeft het nodige avontuur.

Vrijdag hebben we een citytrip (de andere kant van Jinja) gemaakt, gegidst door een (ex?)straatjongen. Ongelofelijk. Werkplaatsen op elkaar gepropt, alles vies, stoffig, lawaaiig. Op de plek van ' the black smiths' (waar overigens bijna elke (jonge)man met (of zonder) ons op de foto wou), kromp ik letterlijk in elkaar van het geluid van de hamers die op staal sloegen. Ze maken kookstelletjes, ijzeren koffers, pannen, olielampen, enz. Op mijn vraag aan onze gids: 'aren't they all getting deaf?' antwoorde hij: ' but they're working with their eyes!' (Ze lassen overigens met een zonnebril op).
Nog uren hebben we rond gelopen door de marktplaatjes, eetkraampjes, naaiplaatsen, kruidenwinkeltjes... We liepen verder om 3 flesjes water te kopen(20 eurocent p.s.) en ondertussen wliden alle kindjes met ' de mzungus' (witte)  op de foto. Ik voel me hier soms echt een atractie. Jong geleerd is oud gedaan: de moeders spoorden de kleintjes aan: ' mzungu! Mzungu!'. Twee kindjes waren extra blij toen we voor de tweede keer langs liepen: ze dachten die dag dus wel 4 mzungu's gezien te hebben! Op dezelfde manier als dat wij moeilijk onderscheid kunnen maken tussen de Oegandezen hier...
 En toen: BIG MOMMA! Zoals Harit, onze gids zei: 'big mamma's are always fun!'. En inderdaad, zie de fotoss!

Zaterdag hebben Natalie en ik eerst door Bukaya gewandeld. Natuurlijk verdwaald, dus onderweg van de dorst 3 tomaten gekocht (2 eurocent p.s.).
's Middags zijn we met Willem en de Jeep (het busje, dat veel weg heeft van papa's Ford wou niet starten) en de 10 reizigers naar een school gegaan in Makenke. Daar gaan Natalie en ik de komende tijd af en toe meewerken. De kinderen deden een prachtig optreden voor ons. De rondleiding door het dorpje was ook weer overweldigend. Dat was het echte Afrika, waarvan je niet eens verwacht dat dat nog bestaat: hutjes van klei, kleine paadjes, heeeel veel groen...  Maar alle kinderen, en dat waren er heel veel, waren geweldig! Allemaal in lompen en de meeste op blote voeten en sommige met een baby op de rug, maar allemaal lachend! Een van de kinderen die voortdurend aan de hand wou lopen, was tijdens een rustpauze zo moe, dat ik haar even op een stenen trap zette. Zag ik haar net op tijd zo knikkebollen, dat ik haar nog net op kon pakken voordat ze omviel. Wat lief!  
Om de kinderstorm wat terug te dringen, staat er een bord voor de Primary School):  ' early sex is bad'. Tjah.
Voordat we gingen hebben Natalie en ik liedjes gezongen en gek gedaan met de kindjes. Ik weet niet wie het geweldiger vond: de kindjes of ik!
Later die dag vervolgden we onze dag naar Mpumudde (spreek uit: uhm-POEH-mudde). Dit is een rehabilitatiecentrum, destitute home. Daar wonen Natalie en ik vanaf morgen voor 10 dagen. Ons onderkomen daar is oke (douche, koelkast, wc, en fornuis op B-niveau), zeker gezien je in Oeganda altijd buiten kunt zitten. Ach ja, ben benieuwd!

Gisteren hebben we een beetje de toerist uit gehangen. Een beetje, want behalve het kijken naar de oorsprong van de Nijl (vanuit een boot) en het bekijken van een bepaalde waterval in een andere plaats, vinden Natalie en ik het vooral leuk en interessant om met de bevolking te praten. Dus met de bestuurder van de  boot (die overigens zeer zenuwachtig keek omdat de lucht behoorlijk betrok, de boot te vol zat en de stroming erg groot was...), maar ook met de bedelaarskindjes bij de waterval. Dat trekt me veel meer dan de 'Kingfisherbird'  door een verrekijker te begluren. Maar het was een erg leuke, relaxte dag, met afsluitend een heerlijk avondmaal bovenop de berg van de waterval. Genieten!

Vandaag: het dorpje Soweto bezocht. Daar is ook een schooltje. Vanuit Soweto zijn we terug in Jinja naar de vismarkt gegaan, daarna geluncht (na het zien van plastic zeilen vol drogende vis, ook: vis...) en toen zijn Natalie en ik een stuk terug gelopen naar het huis van P&W. Onderweg een hoop nieuwe vriendjes gemaakt: dat gaat hier helemaal vanzelf.

Mensen, de dagen vliegen hier om. Ik zal proberen nog eens een verhaal er op te zetten. We mogen morgen een laptop meenemen naar Mpumudde. Maar zoals alles in dit land, doet ook een laptop rustig aan.

Liefs!!!!

xxx 

Diede

 p.s.  Het zal ook eens allemaal goed gaan in Oeganda... Sorry mensen! Ik kan er geen foto's op zetten! Liefs!

6 reacties | reageer